12/06/2025

Wat heeft een eenmalige ontmoeting tussen een man en een vrouw in een winternacht, lang geleden alweer, met roofkunst te maken?

Tijdens een vakantie op Corsica ziet Carl, fotograaf en docent, het geschilderde portret van een jong meisje dat een masker draagt. Het beeld laat hem niet meer los en lijkt schaduwen vooruit te werpen.
Bij thuiskomst wordt Carl herinnerd aan een kleinood dat hij als twintigjarige in zijn bezit kreeg en waarvan de herkomst vaag bleef: een fraaie, licht beschadigde haarkam, die eruitziet als een vogel. Carls vrouw, kunsthistorica, beweegt hem ertoe zich eindelijk te verdiepen in het ‘werkelijke verhaal’ achter het voorwerp. Verwijst het naar een onzichtbaar geworden verleden dat ongemak oproept en deel uitmaakt van een dramatische geschiedenis? Of krijgt het verhaal door Carls herinneringen toch een naam en een gezicht?

We leren Carl kennen als de jongeman en student fotografie die hij in het Utrecht van de jaren tachtig was. Duiken met hem en zijn vrienden, soms vluchtige contacten, onder in een tijd van vergetelheid die tal van vragen onopgelost liet. We volgen hem ten slotte naar Zuid-Frankrijk, waar hij, een vijftiger inmiddels, zich wil bezinnen om alsnog antwoorden op die vragen te vinden. Sleutelmomenten vormen een bezoek aan een gruwelplek uit de Tweede Wereldoorlog en het weerzien met zijn voormalige docent Patrick Rosier, een Fransman die zich heeft teruggetrokken op het platteland van de Haute-Vienne. Te midden van de stilte om hem heen wordt het verleden stukje bij beetje ontrafeld.

Schrijver en vertaler Paul Gellings in ‘Argus’: Er is bij Brouwer altijd sprake van een opmerkelijke precisie, poëtisch maar zonder stijlbloempjes.