14/04/26
Ik hoorde mezelf het laatst weer zeggen: ik schrijf over wat en wie mij bezighoudt, over wat ik ken. En inderdaad, mijn schrijfsels weerspiegelen wat er in mij leeft: wat ik om mij heen hoor, lees, zie gebeuren — en waar ik zelf deel van uitmaak. Je kunt niet schrijven over wat je niet kent, daarvan ben ik overtuigd. Jaren geleden schreef ik een gedicht dat zou kunnen passen bij het overlijden van een actrice, presentatrice of misschien zelfs een prinses. Nu ik mijn roman AFDRUK heb voltooid en het gedicht herlees, moet ik glimlachen. Omdat het gedicht rechtstreeks uit een eigen ervaring voortkwam, en ik heel goed weet over wie het gaat. In mijn proza heb ik geen poging gedaan dat feit te verbloemen. Ik heb haar Mara genoemd en ik heb haar zonder omtrekkende bewegingen beschreven zoals ik mij haar herinner. Zelfs de titel van de dichtbundel, realiseer ik me nu, verwijst naar Mara.
Afscheid van een dame
Het had geijzeld, kristal zei ik
de fijne van de suikerunie meende jij
waardoor je nog iedere ochtend op tafel prijkt
nam ik jou mee of jij mij
voor pannenkoeken in de nacht
die pasten nog het meest
maar ik besuikerde je en jij liet mij
begaan
iemand die zo aan het leven hecht, kan helemaal niet dood
hoorde ik een ander later zeggen
ik zag je toen in feller licht
acrobatisch in je zwarte jurk
klein in de handpalm van een adolescente jongleur
Beeld: Laura Yard, Make-Up Artist – www.laurayard.com
Gedicht: Peter Brouwer – Afscheid van een dame, uit Mascara (2014, Uitgeverij P)
