“Vandaag was ik bij het afscheid van Jacqueline. Ze is afgelopen zondag plotseling overleden (net als ik palliatief ziek, maar heel plotseling overleden).
Ik had onlangs een foto van haar samen met haar nieuwe liefde gemaakt. De foto zou afgelopen dinsdag opgehaald worden door Jacqueline en Hans.
De allerlaatste foto van Jacqueline die tijdens het afscheid werd getoond, was de foto die ik gemaakt heb. Iedereen vindt hem prachtig.
Maar ik zie de foto die ik niet gemaakt heb. Hij kan beter, anders, mooier. Ik zie het pas als het al af is. Ik zie de foto die ik niet gemaakt heb.”
– Peter-Paul Lucker
Ik ben de schrijver binnen het driemanschap met René en Peter-Paul, en ik probeer de subtekst te doorgronden. Ik las deze woorden als een soort bekentenis, maar niet in de zin dat de foto ‘niet gelukt’ is. Eerder als een stille erkenning van iets dat veel makers voelen: dat wat er is, nooit helemaal samenvalt met wat had kunnen zijn. In de context van het afscheid krijgt het moment extra lading: de foto is nu definitief geworden – zelfs de laatste getoonde herinnering – en juist daardoor voelt die ‘imperfecte’ versie nog sterker.
07/04/26
Zoals jullie inmiddels weten, krijgt mijn roman AFDRUK inmiddels een nieuw leven buiten het boek. Samen met fotografen René Lauffer en Peter-Paul Lucker werk ik aan een literair fotoproject rond de roman. Zij raakten gefascineerd door het centrale motief van het boek: de foto die nooit gemaakt werd — en willen zich door dat idee laten inspireren bij het maken van nieuwe fotoseries. Het project zal uiteindelijk worden gepresenteerd in fotogaleries, waar tekst en fotografie elkaar zullen ontmoeten. Binnenkort reizen we af om te overleggen in een roemruchte galerie in Groningen.
– wordt vervolgd
